Bezoek

20140511-142022.jpg
Warschau – Oude Stad

Als je uit het buitenland komt dan weet je dat je bezoek krijgt. Leuk! Dat zou je wel denken, hè? En het is wel leuk, maar soms ook weer niet.
Toen ik net in Nederland woonde, wilde ik dat iedereen op bezoek kwam. Vrienden, familie, vrienden van de vrienden. Nu niet meer.

Bezoek haalt me uit mijn ritme. Ik schrijf niet, ik vertaal niet, ik sport niet en ik lees niet. Na één week van zo’n onderbreking word ik onrustig. Ik voel me niet helemaal mezelf. Ik mis iets. Ik weet niet precies wat dat iets is, maar het is zeker een onderdeel van mij, dat ergens op de wachtstand gezet wordt. En dat klopt niet.

Als ik naar Warschau ga, op bezoek bij de familie, dan gaat hun leven gewoon door. Ze gaan naar werk, spreken met hun vrienden af en hebben niet altijd de tijd voor mij. Ik ben in mijn stad en niemand maakt zich zorgen om mij.

Als mensen hier komen, komt mijn dagelijkse leven tot stilstand, bestaat even niet. Ik voel me verantwoordelijk voor hun welzijn en vermaak. Voor mij gevoel kan ik hen niet alleen laten. Dat hoeft niet, maar ik kan niet anders. Dat zijn mijn gasten en voor je gasten moet je goed zorgen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s