Nadat ik eergisteren een uur of anderhalf naar Elizabeth Gilbert geluisterd heb en in de trein naar huis zat, wist ik het opeens wel. Ik ga het gewoon doen en ik zie wat er gebeurt. 

Ik hoor je vragen: “Maar wat ga je nou precies doen?”. Nou, alles wat ik tot nu toe niet deed omdat ik bang was. Want niet doen is geen optie meer. 

Wat kan er gebeuren? Misschien zegt iemand “nee” tegen mij. Of dat mijn werk niet goed genoeg is. Of, misschien, hoor ik gewoon een “ja” en “goed werk”. 

Ik kan het allemaal niet weten zolang ik alles wat ik doen, mijn werk, voor mijzelf houd. Zo kan ik nooit achterkomen hoe het ontvangen wordt. 

Elizabeth Gilbert zegt “It’s not my problem when someone doesn’t like my work”. En dat is nu mijn houvast. Het is niet mijn probleem. Ik heb mijn best gedaan. Ik kan niet verandwoorlijk zijn voor wat andere mensen denken of leuk vinden. 

Daarom ga ik mezelf niet meer tegenhouden en gewoon doen. Er is geen beter moement dan nu.