Ik ben niet blij met mijzelf. Ik schreef nog net over de lente en de nieuwe energie die daarmee verbonden is. En toen gebeurde er niets. Liefst zou ik onder het dekbed kruipen en de hele dag in bed blijven. Elke dag.

Het weer werkte ook niet mee. Afgelopen week was het koud, nat en grijs en ik had het gevoel dat al die wolken op mijn schouders steunen en door mijn oren in mijn hoofd kruipen. Ik had geen zin om iets te ondernemen of aan een nieuw project te beginnen. Ik voelde me zwaar en een beetje ongelukkig.

Wat ben ik blij dat ik in die tijd toch het huis uit moest. Ik ging naar werk en daar stond ik tussen de collega’s en de klanten en ik kon niet anders dan glimlachen. En elke keer als ik daar was ging een wolkje weg. En langzaam aan begint het op te klaren. Buiten en in mijn hoofd.

Ik zou mezelf geen ‘meteoropath’ willen noemen, maar ik heb vrij veel last van de winterdip en het helpt niet dat het dit jaar meer winterachtig weer zich in maart voordoet dan in januari.

Vandaag schijnt er zon en ik hoop dat het vanaf nu wat vaker zal gebeuren. En dat het warmer wordt en dat alles in bloei staat en dat die beloofde lente-energie zal stromen en mij kant op komen drijven.