Dit is een helemaal nieuw fenomeen voor mij. Ik heb altijd met mezelf gevochten, in plaats van voor mezelf. Ik zette mijzelf nooit op de eerste plaats, ik behandelde mezelf niet als mijn beste vriendin. Ik vergat mijzelf, probeerde steeds maar verder te komen, alsof ik bang was om stil te staan.

En ik was terecht bang. De gebeurtenissen van het begin van dit jaar, het verlies van de twee zeer belangrijke mensen voor mij, heeft me tot stilstaand gebracht. Ik probeerde nog een paar maanden door te gaan totdat ik eindelijk uit elkaar viel. In hele kleine stukjes. Ik werd gedwongen om voor mezelf te gaan vechten, om wat er uit elkaar gevallen was op te rappen en weer bij elkaar zetten.

Het was hoogste tijd ook. Je kunt niet constant rennen, niet stilstaan bij belangrijke gebeurtenissen, jezelf niet de tijd gunnen voor reflectie, verdriet, vreugde, trots. Je kunt niet alleen kijken naar wat voor je is en wat je volgende stap moet zijn.

Daarom ben ik met therapie begonnen. Ik ben bezig met alles waar ik nooit eerder bij stil gestaan heb. Met het feit dat mijn behoeften nooit belangrijk voor me waren, dat anderen altijd op de eerste plaats stonden. Zo ben ik opgevoed, het zit in mijn systeem. Alleen dat is niet wat ik wil. Ik wil eindelijk voor mezelf zorgen, mijn behoeften prioriteit geven.