De grote levensdoelen lijst

Ik zag het voor het eerst op de blog van Edyta Zając ergens in 2018. Ik keek ernaar en dacht “wat een hoop onzin”. Ik dacht dat het onmogelijk was om zo’n lijst te maken. Natuurlijk nu weet ik dat ik op dat moment depressief was en zelfs een klein doel stellen leek mij volkomen onmogelijk. Het beste wat ik toen voor mezelf kon doen was gewoon er zijn, en het dag tot dag nemen.

Ik kwam Edyta’s werk en het lijstidee een paar maanden geleden opnieuw tegen. Het zag er veel beter uit, ik vond het eigenlijk heel aantrekkelijk. Ik voelde dat ik er klaar voor was en zo gebeurde het dat ik een lijst van meer dan 100 levensdoelen maakte.

Toen ik met mijn lijst bezig was, begon ik met de grote doelen, zoals: een boek schrijven, genoeg geld verdienen met mijn bedrijf, enz. Maar na een dag van alles opschrijven ging mijn geest open voor alle dingen die ik eerder niet kon zien evenals de dromen die ik had en nooit had vervuld. Zoals piano leren spelen of alle God Father-films zien of Afrikaans leren. Weet je, al die dingen die ik ben vergeten dat ik die wilde doen, maar dankzij de lijst zal ik ze nooit meer vergeten.

Wie is deze Edyta ook alweer?

Degenen die me op Instagram volgen, hoorden me over haar en het idee van een lijst met 100 (of meer) levensdoelen vertellen. Edyta Zając is een Poolse psycholoog die om mensen geeft en hen helpt hun doelen te bereiken en het pad van persoonlijk succes te bewandelen. Ik wou dat je haar blog kon lezen en naar haar podcast kon luisteren, omdat ze je het gevoel dat alles mogelijk is geeft.

Wat is deze magische lijst?

Het is een manier om een ​​leven te creëren dat bij jou past. Om het lawaai van de buitenwereld te dempen en dingen te vinden die je echt in het leven wilt doen. Dingen die bij jou, jouw dromen en jouw behoeften passen. Het is je gids in het leven, je plek om bij jezelf te komen en ervoor zorgen dat je op de goede weg bent.

Wanneer je deze lijst maakt, maak je opnieuw verbinding met jouw waarden en die helpen je voor de dingen te kiezen die goed voor je zijn. Dankzij deze lijst zie je niet langer de doelen van anderen als die van jou. Je hebt je eigen doelen, je eigen dingen die je wilt ervaren. Het zal je helpen grenzen te stellen en het leven te leiden dat je altijd al wilde hebben.

Hoe doe je dit

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen doen in het leven. Er zijn zoveel dingen die je denkt te moeten doen, gewoon omdat het lijkt alsof iedereen ze doet. Daarom wil ik je verzoeken om tijd te nemen en contact te maken met jouw eigen behoeften, jouw eigen dromen, jouw eigen ideeën. Wanneer je de verbinding voelt, neem je een pen en een notitieboekje of een stuk papier en begin je het allemaal op te schrijven.

Houd er rekening mee dat je deze lijst voor het leven maakt. Er kunnen dingen zijn die je wilt doen, maar die nu onmogelijk lijken. Vergeet niet dat je omstandigheden kunnen veranderen en wat nu onmogelijk lijkt, kan in de toekomst haalbaar zijn. Zet dus alles op de lijst. Het grote, het kleine en alles daartussenin.

De lijst is voor het leven, maar hij is niet in steen gebeiteld. Het kan veranderen en het zal samen met jou veranderen. Herzie het op regelmatige basis (ik ben van plan om de mijn om de drie maanden te herzien). Schrap de dingen die je hebt gedaan, de dingen die je niet meer wilt doen, en voeg er nieuwe ideeën aan toe. Houd het in lijn met jezelf, je behoeften en je waarden. Het belangrijkste van de lijst: het is JOUW lijst.

Wat kan ik op de lijst zetten?

Alles. Wat je maar wilt.

Kleine taken die je weet dat ze gemakkelijk uit te voeren zijn, routines die je in je leven wilt introduceren, grote dromen, musea die je wilt bezoeken, reisbestemmingen, films die je wilt zien, boeken die je wilt lezen, bordspelavonden die je wilt organiseren voor jouw familie of vrienden. Alles wat je maar kunt bedenken.

Beperk jezelf niet. Laat alle verwachtingen los, droom gewoon, luister naar je behoeften, vind jouw manier van leven.

Vergeet niet dat jouw lijst niet bij 100 doelen hoeft te eindigen. Het kan langer, veel langer zelfs, zijn. Ga voor 1000 doelen als je denkt dat je dat nodig hebt. Het kan zo lang zijn als je wilt.

Een klein advies.

Van Edyta:

Probeer je lijst met 100 doelen binnen een week te maken. Op deze manier blijft je met jezelf en jouw behoeften verbonden.

Van mij:

Zorg ervoor dat je je goed voelt als je aan de lijst begint te werken. Als je je niet lekker voelt, zal het je denken beïnvloeden en het pad naar je dromen belemmeren.



Schaamte en zichtbaarheid

Een paar dagen geleden heb een crisis gehad. Niets ernstig, maar het heeft wel een paar dagen geduurd. Ik heb moeite met adverteren van mijn eigen diensten, met en plein public praten over mijn werk, over wat ik doe. Ik vind het moeilijk om mezelf te prijzen.

Ik weet dat als ik klanten wil vinden dan moet ik zichtbaar worden, maar ik heb last van een paar onzekerheden. Een daarvan, en een hele grote ook, is mijn accent. Ik spreek goed Nederlands, maar ik spreek het met accent. En ik schaam me daar een beetje voor.

Toen ik naar Nederland kwam en de taal geleerd heb ben ik op zoek gegaan naar een baan. Het liefst in luchtvaart, want daar kwam ik vandaan, maar ik zocht ook op andere plekken. En zo ben ik op meerdere bannen afgewezen op mijn afkomst en op mijn accent. Ik werd zelfs niet op sollicitatiegesprekken uitgenodigd omdat ik met accent pratte en dat was onacceptabel.

Het is al jaren geleden gebeurd, maar ik heb nog steeds moeite met in het Nederlands spreken voor een groep mensen. Ik durf niet op mijn Instastories iets te vertellen, ik ben altijd bang dat niemand mij serieus gaat nemen door mijn accent.

En ik heb zo veel te delen. Ik wil zichtbaar zijn met mijn diensten. Ik ben uitstekend in wat ik doe en ik wil anderen kunnen helpen.

Mijn schaamte is mij aangepraat, maar het is heel groot geworden. Als het om publiek spreken gaat praat liever Engels, en ik spreek het ook met een accent, dan Nederlands. Ik weet dat ik hier vanaf moet. Dat ik mijn afkomst en accent voor me kan laten werken, dat ik me daardoor kan onderscheiden. Ik weet het, maar ik voel het niet. Ik zie nog niet hoe ik dat kan doen.

Mijn angst om afgewezen te worden, om beoordeeld te worden op basis van iets waar ik geen invloed op heb is heel groot. Maar misschien is mijn angst om weer voor een baas te gaan werken groter en kan ik dat als motivatie gebruiken. Ik hoop het.

Ik heb geen antwoorden, geen oplossingen nog. Er wordt aan gewerkt.


Over creëren van je eigen realiteit.

Ik ben het geklaag op Instagram soms zat. “Het algoritme mag me niet, alles is zo nep, het geeft mij een schuldgevoel en het zorgt voor dat mijn complexen naar boven komen. De hele wereld (in dit geval de hele Instawereld) is schuldig aan mijn slecht gevoel en het is de schuld van deze wereld dat mijn leven klote is.” En ik vraag me af, wat is er met de verantwoordelijkheid voor eigen leven en eigen realiteit gebeurd?

Instagram zorgt bij mij niet voor het deprimerend gevoel, het is de bron van inspiratie en het geeft mij de energie om meer te doen, om bezig te zijn waar ik mee bezig ben. Het geeft mij een positief gevoel van mogelijkheden. Ik volg ook mensen die mijn dit gevoel bezorgen. En als een account niet meer goed voor mij is, zonder enige moeite druk ik op “unfollow”. Sociale media zijn er voor ons en we kunnen deze zelf creëren. Zelfs het algoritme wordt door ons gedrag gestuurd. Het is niet de kwade computer die ons leven verpest, dat zijn we zelf.

Ik begon ook na te denken over hoe het in mijn leven gaat, buiten Instagram, met het creëren van eigen realiteit. En ik moet toegeven dat het niet zo goed eruitziet. Ik vergelijk me vaker met anderen en denk snel dat ik iets niet kan. Ik heb daaraan tijdens mijn therapie gewerkt, maar het is nog niet klaar. Ik ben nog ver van mijn ideaal.

Ik begrijp mezelf en mijn behoeftes steeds beter. Ik weet wat ik wil doen, hoewel ik nog niet helemaal weet hoe ik het zal bereiken. Steeds minder vaak zoek in naar “de weg” of “de manier” en vertrouw op mezelf, ik weet dat er voor mij maar een goede manier is. De mijne.

Ik leg de schuld voor mijn falen niet bij de wereld. Ik zoek naar de oplossingen in mezelf. Ik identificeer de blokkades en onzekerheden, ik controleer uit welke overtuigingen deze stammen en werk aan verandering. Meeste onzekerheden zijn iets wat ik mezelf vertel. Een verhaal dat in mijn hoofd draait. En als dat mijn eigen gedachten zijn dat kan ik deze veranderen. Niet waar?

Ben ik een boekenhamster?

Een paar weken geleden heb ik besloten om te kijken wat er nog op mijn nog-te-lezen-plank lig te wachten. Heel snel bleek dat de boeken de plank ontgroeid zijn en dat ze zich op de vloer verbreid hebben. Het viel me eerder niet op. Na enig nadenken heb ik besloten om de boeken per taal te verdelen zodat ik beter overzicht zou hebben wat er precies op me ligt te wachten en hoe het verdeelt is. Wat ik zag, had ik niet verwacht.

Ik heb 18 Poolse boeken. Een vrij bescheiden stapel, ik dacht dat er meer hiervan waren. Hierbij moet ik nog 28 e-boeken bij rekenen, maar deze kun je niet zien gelukkig.

Ik heb maar 11 boeken in het Nederlands gevonden, en 7 e-boeken. Een vrij kleine stapel, maar de boeken zijn best wel dik. Je kunt hier de nieuwe Buwalda niet zien, Otmars zonen, maar ik heb het ook inmiddels gelezen dus het telt ook niet meer. Ik vind het bijzonder dat er zo weinig Nederlandse boeken om mijn te-lezen-plank liggen. Misschien lees ik deze het minst of leen ik ze voornamelijk van de bibliotheek?

Het meeste heb ik van de Engelse boeken. Het lijkt dus erop dat ik ook het meest in deze taal leest. En ik dacht dat het ongeveer hetzelfde voor alle talen was. Er zijn er 48 stuks op deze stapels en 33 e-boeken op mijn e-reader. Daarbij heb ik nog drie auteurs stapels.

Stephen Fry, wiens boeken ik al een paar jaar wil lezen en koop, maar ik schuif het steeds voor me uit.

Bill Bryson, die toto mijn favoriete schrijvers behoort en ik beveel zijn boeken iedereen aan. Fantastische schrijfstijl en gevoel voor humor. Ik zou zo willen schrijven.

En Haruki Murakami. Favoriete schrijver van mijn man. Een paar jaar geleden heb ik me voorgenomen om al zijn boeken te lezen in de uitgeef volgorde, in één jaar. Dit plan is helaas mislukt. De boeken van Murakami hebben tijd nodig, om over na te denken, om het te laten bezinken. Door die te snel achter elkaar te lezen kun je er te veel van krijgen. Ik lees ze nog steeds, zoals je aan deze stapel kunt zien, maar op een rustoge tempo. Ik heb niet zo veel meer te gaan. Volgende aan de beurt is After Dark.

Ik heb wel totaal een paar boeken verzameld. Het lijkt erop dat ik 167 wachtende boeken heb. En ik denk dat ik nog zo 10-15 ongelezen boeken op mijn planken kan vinden. Dat is ongeveer anderhalf jaar lezen dat in mijn boekenkast staat.

Ik heb mijn Italiaanse boeken niet gefotografeerd. Ik heb er maar 8 daarvan, 5 papieren boeken en 3 e-boeken. Ik wil heel graag in het Italiaans gaan lezen, maar ik ben bang dat het zeer moeizaam zou gaan. Op mijn e-reader heb ik onder anderen Pinokio en Harry Potter staan omdat beginnen met bekende verhalen mij het beste oplossing lijkt.

Toen mijn man deze stapels zag zei hij dat ik zou eerst drie boeken ervan moeten lezen voordat ik één nieuw koop. Op deze manier heb ik een kans om deze stapels wat redelijker te maken. Ik ben deze uitdaging aangegaan en ik zal af te toe een verslag van maken.

Ik zou al iets nieuws kunnen kopen, maar ik heb het nog niet gedaan. En bookstagram probeert mij te verleiden met al de nieuwe boeken. Ik kan het volhouden alleen omdat ik weet dat er binnenkort een paar boeken verschijnen die ik per se wil hebben en ik wil niet dan op ze moeten wachten.

Heb je ook boekenstapels die op jou wachten of je lees je gekochte boeken direct? Of misschien koop je helemaal geen boeken en leen je die van de bibliotheek?

Donderdagmiddag om drie uur.

Een nieuw begin, het ruikt lekker fris, een beetje als een nieuwe auto. We zijn vol enthousiasme en we kunnen een mooie toekomst voor ons zien. Vanaf nu zal het anders, beter, leuker en kleurrijker zijn. We zijn goed bezig en plotseling, geheel onverwacht, komt het leven op ons pad. De kat is elk uur aan het spugen en een vriendin belt omdat ze wat kwijt moet. Nu heeft het geen zin om door te gaan, denken we, en zetten we Netflix aan. Morgen is ook een dag. Maar morgen belt de vriendin opnieuw, de hond wordt ziek en we eindigen op YouTube, kattenvideo’s te kijken. We kunnen tenslotte altijd vanaf maandag beginnen. En het is dan dat het blijkt dat morgen niet weer de dag is en dat we maandag ergens kwijt zijn geraakt. We merken niet wanneer maanden voorbij gaan, en we hebben het gevoel dat we een heel jaar niets hebben gedaan.

Wat ons vaak tegenhoudt bij het opnieuw beginnen is hoe we over de startdatum denken. We beginnen vanaf maandag, vanaf de eerste van de maand, vanaf het nieuwe jaar. En wat zou er gebeuren als we de werkelijkheid een beetje zouden buigen? Want moet woensdag per se betekenen dat we ergens in het midden zitten? We kunnen immers besluiten dat het gewoon een nieuwe dag is en het perfecte beginmoment daarin vinden.

Speciale datums lijken ons magisch. We kunnen in dit begin energie, kracht voor verandering en moed voor de eerste stap vinden. We denken dat dit voor altijd het geval zal zijn, en dan… zie de eerste alinea.

Als we ons echter niet beperken tot speciale datums, kunnen we oneindig veel van deze beginmomenten hebben. We kunnen zelf beslissen wanneer het begin voor ons is. We hoeven niet te wachten op de verjaardagen, feestdagen, maandag of de eerste dag na de vakantie. Ons begin, ons momentum, kan net zo goed op donderdagmiddag om drie uur vallen. Waarom niet?

Bang en moedig, oftewel met angst kun je leven.

Hoe vaak begin je met iets niet, omdat je gewoon bang bent dat het niet zal lukken? Hoe lang stel je het doen van iets uit omdat je bang bent voor hoe anderen hierop zullen reageren? Wacht je tot je je klaar voelt, totdat je gevoel hebt dat je alles al over dit onderwerp weet of dat je het goed genoeg kunt zodat je het nu mag (van wie?) doen? En hoe vaak voel je je echt klaar voor? Laat alsjeblieft niet, uit angst, je dromen en plannen wachten op het eeuwige later en de afstandelijke nu nog niet.

Met angst kun je leven, je hoeft het niet te overwinnen. Ik spoor je ook niet aan om te doen alsof je iets al kunt totdat het waar is. Integendeel, ik wil je graag overtuigen dat je aan de slag kunt gaan ondanks de angst en dat je bang en tegelijkertijd moedig kunt zijn. Omdat het niet over zelfvertrouwen gaat of over de zekerheid dat wat we zullen bedenken, zal slagen. Het gaat over het werken en om de toestemming aan jezelf te kunnen geven om weer een beginner te zijn, om tijdens het werken te leren, om ervaring op te bouwen.

Hoe doe je dat dan, vraag je? Het is eigenlijk heel eenvoudig, maar dat wil niet zeggen dat het ook makkelijk is.

Leg de focus op het werk, op het doen. Concentreer je op de dingen waar je invloed op hebt: op jouw eigen bijdrage aan het werk dat je doet. Werk regelmatig en consequent. Door regelmatig te werken, ondanks angst, kun je zelfvertrouwen ontwikkelen. Je kunt aan jezelf bewijzen dat je meer kunt dan je denkt. En dat is precies wat dapper zijn is.

Door de focus van je gevoelens naar je werk te verplaatsen, kun je het verhaal dat je aan jezelf vertelt en de overtuigingen die jou beperken veranderen. Je weet waar ik het over heb: “Ik ben lui”, “Ik doe nooit wat”, “Ik maak nooit dingen af.” Alleen actie kan je hier van genezen, alleen actie kan je angst kalmeren. Wacht niet tot je klaar voor bent, focus op oefenen, leren, doen. Door te handelen, te werken, wordt je beter in wat je doet. Talent is niet alles, maar regulier werk levert altijd resultaten op.

Begin met je verwachtingen. Verplaats de schuifregelaar stevig naar beneden. Vergeet niet dat er niets in één dag of één week groeit. Denk niet over na wat anderen zullen zeggen, hoe ze op wat je doet zullen reageren. Verplaats jouw verwachtingen naar jezelf, focus op wat je kunt doen, niet op wat anderen van je verwachten. Richt je alleen op jouw eigen verwachtingen voor jouw volgende stap.

En als we het over de stappen hebben, maak ze klein. Minuscuul zelfs. Zo klein dat je niet bang bent om ze te zetten. Vergeet de “alles of niets”-principe. Probeer niet binnen drie seconden van nul naar honderd te versnellen. Het is genoeg als je in beweging komt, van nul naar één.

Ik zeg het nog een keer: kleine stappen, regelmatig werk, consistentie. Beter worden in iets vereist actie en het doen geneest van angst.

Je taak voor vandaag: schrijf je plan in kleine stappen uit, zet de alarm voor 10 minuten en zet de eerste stap. Niets meer. Alleen één minuscuul stapje.

Laat me weten hoe het gaat en ik zal je aanmoedigen.

Waarom ben ik een coach geworden?

Als je mij op Instagram volgt of in mijn LinkedIn netwerk zit dan weet je het al. Ik ben met nieuwe taak van mijn bedrijfje begonnen: coaching & consultancy. Afgelopen jaar heb ik een coachopleiding gedaan. Het heeft mij duidelijkheid gegeven dat coaching echt iets voor mij is, ik blijf het heel interessant vinden. Waarom? Nou…

Ik geloof in verandering en ik geloof in mensen. Ik geloof dat wij ons potentieel beter kunnen gebruiken. Ik zie elke dag mensen die iets anders willen, maar niet goed weten wat dat “iets” is. Ik zie mensen die niet helemaal blij zijn met wie of waar ze zijn. En ik weet dat het soms moeilijk is om de vinger op de waarom hiervan te kunnen leggen. Ik ben nieuwsgierig naar wat het is, naar de waarom erachter. Ik word blij van mensen die dat willen onderzoeken. Ik begrijp het gevoel van onrust en het gevoel dat er iets moet veranderen. Daarom ben ik een coach geworden.

Het kan ook zo zijn dat je juist naar bevestiging zoekt dat je op een goede plek bent. Verandering hoeft geen beweging met zich meebrengen. Het kan ook verandering in denken zijn, het kan tevredenheid zijn met wat we hebben en wie we zijn. Het kan betekenen dat je blijft waar je bent, alleen voel je je anders en denk je er anders over. Belangrijkste is dat het van jou komt, dat het jouw beslissing is. Het maakt niet uit of het blijven of een nieuwe stap zetten is, ik wil er voor je zijn om jou te kunnen ondersteunen. Ik vind het fascinerend wat coaching kan betekenen en de steun die het kan bieden. Ik vind het ontzetten mooi om getuige van de verandering te kunnen zijn. Daarom ben ik een coach geworden.

Mensen fascineren mij. Onze manier van denken en hoe onze gedachten onze gevoelens kunnen aansturen. Ik vind het prachtig dat we invloed kunnen hebben op hoe we ons voelen en hoe we in bepaalde situaties reageren. Ik geloof dat we ons gedrag kunnen veranderen door onszelf beter te leren kennen en begrijpen. Ik wil getuige zijn van het moment van begrip, het is een van de mooiste momenten om te zien, te ervaren. Vanaf dit ogenblik begint de verandering, op het moment dat de waarom achter onze daden duidelijk wordt. En ik wil erbij zijn, ik wil het meemaken, keer en keer opnieuw. Daarom ben ik een coach geworden.

Ons verleden speelt een grote rol in ons leven. We kunnen het niet veranderen, maar we kunnen veranderen hoeveel invloed het op ons heden heeft. We hebben geen invloed op de omstandigheden, de buiten wereld, andere mensen, ons verleden, maar het goede nieuws is, het is enige waar we geen invloed op hebben. Onze manier van denken kunnen we wel veranderen. En als je weet dat jouw denken jouw gevoelens aanstuurt en deze weer jouw gedrag beïnvloeden dan begrijp je wel hoeveel invloed je op je eigen leven hebt. Door anders over je verleden te denken kun je je heden veranderen en daardoor je persoonlijke groei mogelijk maken. Het is een eer om hierbij assistentie te kunnen bieden. Daarom ben ik een coach geworden.

Je krijgt altijd wat je wilt.

Echt waar? Denk je echt dat ik altijd krijg wat ik wil? Waar komt dit idee vandaan? Van wie zou ik het moeten krijgen? En waarom?

Zou je kunnen bedenken dat ik voor alles gewoon hard gewerkt heb?

Ik hou niet van dit soort uitspraken “je hebt geluk gehad”, “het lot stond aan jou kant” of “het is je gelukt.” En nog minder als het in eerste persoon uitgesproken wordt. Ik begrijp niet waarom we eigen (of iemands anders) werk minder willen laten tellen. Want, weet je, onze successen komen niet  vanuit de hemel vallen.

Ik heb hard gewerkt voor alles wat ik in mijn leven bereikt heb. Misschien zijn dit geen spectaculaire successen, maar dit zijn mijn successen. Mijn prestaties.

Ik heb nog lang niet alles wat ik wil. Ik heb voor sommige dingen niet hard genoeg gewerkt en die heb ik (nog) niet bereikt. Ik kan het alleen aan mezelf verwijten dat ik niet ben waar ik zou willen zijn. Het lot en geluk hebben hier niets mee te maken.

De volgende keer dat je je doel bereikt, zeg tegen jezelf “goed gedaan” in plaats van “het is gelukt”. Verander hoe je over je successen praat, wees trots op wat je bereikt hebt, laat het zien. Laat je niet overtuigen dat het een kwestie van geluk is.

Ik heb altijd de neiging gehad om mijn successen te kleineren, ik zei “het is niet zo bijzonder” en “iedereen kan het doen”. Nu weet ik dat hoewel iedereen het misschien wel kan, niet iedereen het doet. Daarom heb ik besloten om hiermee te stoppen, om trots op mezelf te zijn, om de wereld te laten zien wat ik bereikt heb, om met een oprechte glimlach en een kort bedankje de complimenten te ontvangen.

Mijn leven is geen toeval. Het is het resultaat van mijn beslissingen, mijn harde werk. Het is mijn leven.

Vechten voor jezelf

Dit is een helemaal nieuw fenomeen voor mij. Ik heb altijd met mezelf gevochten, in plaats van voor mezelf. Ik zette mijzelf nooit op de eerste plaats, ik behandelde mezelf niet als mijn beste vriendin. Ik vergat mijzelf, probeerde steeds maar verder te komen, alsof ik bang was om stil te staan.

En ik was terecht bang. De gebeurtenissen van het begin van dit jaar, het verlies van de twee zeer belangrijke mensen voor mij, heeft me tot stilstaand gebracht. Ik probeerde nog een paar maanden door te gaan totdat ik eindelijk uit elkaar viel. In hele kleine stukjes. Ik werd gedwongen om voor mezelf te gaan vechten, om wat er uit elkaar gevallen was op te rappen en weer bij elkaar zetten.

Het was hoogste tijd ook. Je kunt niet constant rennen, niet stilstaan bij belangrijke gebeurtenissen, jezelf niet de tijd gunnen voor reflectie, verdriet, vreugde, trots. Je kunt niet alleen kijken naar wat voor je is en wat je volgende stap moet zijn.

Daarom ben ik met therapie begonnen. Ik ben bezig met alles waar ik nooit eerder bij stil gestaan heb. Met het feit dat mijn behoeften nooit belangrijk voor me waren, dat anderen altijd op de eerste plaats stonden. Zo ben ik opgevoed, het zit in mijn systeem. Alleen dat is niet wat ik wil. Ik wil eindelijk voor mezelf zorgen, mijn behoeften prioriteit geven.

Over afwijzing

Foto: Mean Shadows on Unsplash

Angst voor afwijzing doet ons het bijltje erbij neerleggen, stopt ons in ons handelen. Ons verbeeldingsvermogen kan ons helpen, maar kan ook ons overtuigen dat we niet goed genoeg zijn, dat er zeker andere mensen zijn die beter zijn dan wij. En dan beslissen we om mee te stopen of niet eens te proberen.

En wat als we bewust voor de afwijzing gingen? Als we afgewezen wilden worden? Als we alles deden om zo veel mogelijk afwijzingen te krijgen?

Net als Jia Jang

Of als Vivian Lee.

When I turned 30 last year, my goal was to be rejected 20 times (for my essays, fellowships, panels, etc) as a way to just, put myself out there. So far, I’ve had 2 rejections but 9 pieces published, taught two courses, and spoke at 5 conferences.— Vivian Lee (@vivianwmlee) August 13, 2018

Iemand zin in zo’n experiment?