Schaamte en zichtbaarheid

Een paar dagen geleden heb een crisis gehad. Niets ernstig, maar het heeft wel een paar dagen geduurd. Ik heb moeite met adverteren van mijn eigen diensten, met en plein public praten over mijn werk, over wat ik doe. Ik vind het moeilijk om mezelf te prijzen.

Ik weet dat als ik klanten wil vinden dan moet ik zichtbaar worden, maar ik heb last van een paar onzekerheden. Een daarvan, en een hele grote ook, is mijn accent. Ik spreek goed Nederlands, maar ik spreek het met accent. En ik schaam me daar een beetje voor.

Toen ik naar Nederland kwam en de taal geleerd heb ben ik op zoek gegaan naar een baan. Het liefst in luchtvaart, want daar kwam ik vandaan, maar ik zocht ook op andere plekken. En zo ben ik op meerdere bannen afgewezen op mijn afkomst en op mijn accent. Ik werd zelfs niet op sollicitatiegesprekken uitgenodigd omdat ik met accent pratte en dat was onacceptabel.

Het is al jaren geleden gebeurd, maar ik heb nog steeds moeite met in het Nederlands spreken voor een groep mensen. Ik durf niet op mijn Instastories iets te vertellen, ik ben altijd bang dat niemand mij serieus gaat nemen door mijn accent.

En ik heb zo veel te delen. Ik wil zichtbaar zijn met mijn diensten. Ik ben uitstekend in wat ik doe en ik wil anderen kunnen helpen.

Mijn schaamte is mij aangepraat, maar het is heel groot geworden. Als het om publiek spreken gaat praat liever Engels, en ik spreek het ook met een accent, dan Nederlands. Ik weet dat ik hier vanaf moet. Dat ik mijn afkomst en accent voor me kan laten werken, dat ik me daardoor kan onderscheiden. Ik weet het, maar ik voel het niet. Ik zie nog niet hoe ik dat kan doen.

Mijn angst om afgewezen te worden, om beoordeeld te worden op basis van iets waar ik geen invloed op heb is heel groot. Maar misschien is mijn angst om weer voor een baas te gaan werken groter en kan ik dat als motivatie gebruiken. Ik hoop het.

Ik heb geen antwoorden, geen oplossingen nog. Er wordt aan gewerkt.


Over creëren van je eigen realiteit.

Ik ben het geklaag op Instagram soms zat. “Het algoritme mag me niet, alles is zo nep, het geeft mij een schuldgevoel en het zorgt voor dat mijn complexen naar boven komen. De hele wereld (in dit geval de hele Instawereld) is schuldig aan mijn slecht gevoel en het is de schuld van deze wereld dat mijn leven klote is.” En ik vraag me af, wat is er met de verantwoordelijkheid voor eigen leven en eigen realiteit gebeurd?

Instagram zorgt bij mij niet voor het deprimerend gevoel, het is de bron van inspiratie en het geeft mij de energie om meer te doen, om bezig te zijn waar ik mee bezig ben. Het geeft mij een positief gevoel van mogelijkheden. Ik volg ook mensen die mijn dit gevoel bezorgen. En als een account niet meer goed voor mij is, zonder enige moeite druk ik op “unfollow”. Sociale media zijn er voor ons en we kunnen deze zelf creëren. Zelfs het algoritme wordt door ons gedrag gestuurd. Het is niet de kwade computer die ons leven verpest, dat zijn we zelf.

Ik begon ook na te denken over hoe het in mijn leven gaat, buiten Instagram, met het creëren van eigen realiteit. En ik moet toegeven dat het niet zo goed eruitziet. Ik vergelijk me vaker met anderen en denk snel dat ik iets niet kan. Ik heb daaraan tijdens mijn therapie gewerkt, maar het is nog niet klaar. Ik ben nog ver van mijn ideaal.

Ik begrijp mezelf en mijn behoeftes steeds beter. Ik weet wat ik wil doen, hoewel ik nog niet helemaal weet hoe ik het zal bereiken. Steeds minder vaak zoek in naar “de weg” of “de manier” en vertrouw op mezelf, ik weet dat er voor mij maar een goede manier is. De mijne.

Ik leg de schuld voor mijn falen niet bij de wereld. Ik zoek naar de oplossingen in mezelf. Ik identificeer de blokkades en onzekerheden, ik controleer uit welke overtuigingen deze stammen en werk aan verandering. Meeste onzekerheden zijn iets wat ik mezelf vertel. Een verhaal dat in mijn hoofd draait. En als dat mijn eigen gedachten zijn dat kan ik deze veranderen. Niet waar?

Je krijgt altijd wat je wilt.

Echt waar? Denk je echt dat ik altijd krijg wat ik wil? Waar komt dit idee vandaan? Van wie zou ik het moeten krijgen? En waarom?

Zou je kunnen bedenken dat ik voor alles gewoon hard gewerkt heb?

Ik hou niet van dit soort uitspraken “je hebt geluk gehad”, “het lot stond aan jou kant” of “het is je gelukt.” En nog minder als het in eerste persoon uitgesproken wordt. Ik begrijp niet waarom we eigen (of iemands anders) werk minder willen laten tellen. Want, weet je, onze successen komen niet  vanuit de hemel vallen.

Ik heb hard gewerkt voor alles wat ik in mijn leven bereikt heb. Misschien zijn dit geen spectaculaire successen, maar dit zijn mijn successen. Mijn prestaties.

Ik heb nog lang niet alles wat ik wil. Ik heb voor sommige dingen niet hard genoeg gewerkt en die heb ik (nog) niet bereikt. Ik kan het alleen aan mezelf verwijten dat ik niet ben waar ik zou willen zijn. Het lot en geluk hebben hier niets mee te maken.

De volgende keer dat je je doel bereikt, zeg tegen jezelf “goed gedaan” in plaats van “het is gelukt”. Verander hoe je over je successen praat, wees trots op wat je bereikt hebt, laat het zien. Laat je niet overtuigen dat het een kwestie van geluk is.

Ik heb altijd de neiging gehad om mijn successen te kleineren, ik zei “het is niet zo bijzonder” en “iedereen kan het doen”. Nu weet ik dat hoewel iedereen het misschien wel kan, niet iedereen het doet. Daarom heb ik besloten om hiermee te stoppen, om trots op mezelf te zijn, om de wereld te laten zien wat ik bereikt heb, om met een oprechte glimlach en een kort bedankje de complimenten te ontvangen.

Mijn leven is geen toeval. Het is het resultaat van mijn beslissingen, mijn harde werk. Het is mijn leven.

Vechten voor jezelf

Dit is een helemaal nieuw fenomeen voor mij. Ik heb altijd met mezelf gevochten, in plaats van voor mezelf. Ik zette mijzelf nooit op de eerste plaats, ik behandelde mezelf niet als mijn beste vriendin. Ik vergat mijzelf, probeerde steeds maar verder te komen, alsof ik bang was om stil te staan.

En ik was terecht bang. De gebeurtenissen van het begin van dit jaar, het verlies van de twee zeer belangrijke mensen voor mij, heeft me tot stilstaand gebracht. Ik probeerde nog een paar maanden door te gaan totdat ik eindelijk uit elkaar viel. In hele kleine stukjes. Ik werd gedwongen om voor mezelf te gaan vechten, om wat er uit elkaar gevallen was op te rappen en weer bij elkaar zetten.

Het was hoogste tijd ook. Je kunt niet constant rennen, niet stilstaan bij belangrijke gebeurtenissen, jezelf niet de tijd gunnen voor reflectie, verdriet, vreugde, trots. Je kunt niet alleen kijken naar wat voor je is en wat je volgende stap moet zijn.

Daarom ben ik met therapie begonnen. Ik ben bezig met alles waar ik nooit eerder bij stil gestaan heb. Met het feit dat mijn behoeften nooit belangrijk voor me waren, dat anderen altijd op de eerste plaats stonden. Zo ben ik opgevoed, het zit in mijn systeem. Alleen dat is niet wat ik wil. Ik wil eindelijk voor mezelf zorgen, mijn behoeften prioriteit geven.

Over afwijzing

Foto: Mean Shadows on Unsplash

Angst voor afwijzing doet ons het bijltje erbij neerleggen, stopt ons in ons handelen. Ons verbeeldingsvermogen kan ons helpen, maar kan ook ons overtuigen dat we niet goed genoeg zijn, dat er zeker andere mensen zijn die beter zijn dan wij. En dan beslissen we om mee te stopen of niet eens te proberen.

En wat als we bewust voor de afwijzing gingen? Als we afgewezen wilden worden? Als we alles deden om zo veel mogelijk afwijzingen te krijgen?

Net als Jia Jang

Of als Vivian Lee.

When I turned 30 last year, my goal was to be rejected 20 times (for my essays, fellowships, panels, etc) as a way to just, put myself out there. So far, I’ve had 2 rejections but 9 pieces published, taught two courses, and spoke at 5 conferences.— Vivian Lee (@vivianwmlee) August 13, 2018

Iemand zin in zo’n experiment?

Als ik groot ben word ik prinses?

Foto: Sharon McCutcheon on Unsplash

Op de trouwdag van Meghan Markle met prins Harry riepen bijna alle media dat we de droom van elk meisje zien uitkomen. Prinses worden. Kun je je herinneren wie je wilde worden toen je klein was? Was het echt een prinses?

Ik droomde om een ballerina, actrice, zangeres, cellist, kunstschaatser, operazangeres, lerares, rechter, schrijfster, journaliste, stewardess, reiziger, oorlogcorrespondent te worden. Nooit een prinses.

In plaats van mama en papa spelen speelde ik liever oorlog verhaal na. In plaats van met popen spelen klom ik liever in de bomen. Ik liep altijd met geschaafde knieën en had meer blauwe plekken dan de meeste jongens. Ik klom op de steigers die om ons gebouw heen stonden en sprong van de hoog zwaaiende schommels. Ik speelde indianen nadat ik Winnetou heb gelezen en las graag avontuurboeken. Ik was geen prinses materiaal.

Ik heb geen idee waar de overtuiging dat elk meisje een prinses wil worden vandaan komt. De vraag die bij me opkomt is: wie willen alle jongens worden? Wanner komt de droom van elke jongen uit?

Heren, willen jullie dit geheim onthullen?

Ik droom van een wereld waarin geen meisjesdromen of jongensdromen bestaan. Een wereld waarin geen boeken voor meisjes of voor jongens zijn. Ik droom dat er niet meer in roze en blauwe werelden gedacht wordt. Ik zou nooit meer willen horen dat een bepaald gedrag niet bij het meisje zijn past. Noch dat de jongens huilen niet.

Laten we de kinderen kinderen zijn. Laat ze dromen waarvan ze willen, zelf de kleuren, speelgoed en boekjes kiezen. Laat ze omringd zijn door wat bij hun karakter en niet per se bij hun sekse past.

Hoe zit het met de ambitie?

IMG_3377
Foto: Death to Stock

We horen van alle kanten dat we ambitieus moeten zijn, we moeten ons professioneel willen ontwikkelen, op de carrièreladder willen klimmen. We leven in een wereld van verheerlijking van werk, titels en posities. Wij geloven dat dit de enige weg naar geluk en vervulling is. Beroepsambitie is de norm. De vraag is of we dat moeten willen. Continue reading Hoe zit het met de ambitie?

Instant communicatie

kaboompics_Man using his mobile phone in the restaurant
Foto: kaboompics.com

Onze telefoons, het zijn kleine technische wonderen. We dragen de hele wereld in onze zakken. Kalender, adresboek, computer, e-reader, fotocamera, notebook, kranten, games en zelfs tv. Maar ook de meningen en verwachtingen van anderen. Bekenden en onbekenden. Continue reading Instant communicatie

Echte leven of plaatjesgeluk?

Gelukkig zijn op een perfect plaatje is de norm geworden. Deels kunnen we de sociale media schuld geven, maar ik denk dat het voornamelijk de schuld van ons ego is. We willen de wereld onze beste kant laten zien. We willen dat anderen denken dat ons leven aan alle kanten een groot succesverhaal is. Continue reading Echte leven of plaatjesgeluk?

Waar wacht je op?

 

kaboompics_Woman writing in her notebook-1
Foto: kaboompics.com

Heb je dromen, doelen, plannen maar je doet er niets mee? Waar wacht je op? Op inspiratie? Op een beter moment? Op meer rust in je leven? Op meer tijd? En als het nooit komt? Hoe lang ga je nog wachten? Continue reading Waar wacht je op?