O bieganiu, choć wcale nie o tym

Zaczęłam biegać. Znowu. Nie dlatego, że lubię, ale dlatego, że chcę poprawić kondycję, ale chcę też nauczyć mój umysł, że możemy robić rzeczy trudne i lekko przerażające. Powinnam mieć bieganie we krwi, bo spędziłam kilka lat w szkole sportowej, w klasie lekkoatletycznej. Jednak jeśli to doświadczenie wniosło coś do mojego życia, to chyba jedynie awersję do biegania i pływania basenowych długości. Jednak mniej więcej dwa lata temu zaczęłam biegać z programem Couch to 5k i nawet nieźle mi szło. Dobiłam do 30 minut ciągłego biegu i po iluś tam sesjach porzuciłam bieganie. Chyba zaczęło mnie nudzić. Nie wiem, nie pamiętam. Ciągle jednak siedziało mi z tyłu głowy i uwierało, czułam, że jeszcze się z tym nieszczęsnym bieganiem nie rozliczyłam.

Ruszyłam więc znowu w zeszłym tygodniu. Inaczej, po swojemu, ale ruszyłam. I… jest ciężko. Ja chyba nie lubię się tak męczyć. Może to się zmieni, ale na razie każda sesja to walka mentalna. Nawet dobra muzyka nie pomaga. Nie poddam się, nie ma mowy, w końcu mam dobre powody, ale dzisiaj musiałam je sobie kilka razy powtarzać.

Kondycja, kondycją, ale najważniejszy powód to przeprogramowanie mojego mózgu. Bo jak popijałam sobie dzisiaj moją poranną wodę, to jedyne co czułam to strach. Przed bieganiem! Przecież to śmieszne, w końcu nie czekał na mnie na trasie niedźwiedź. Ale jednak, wyraźnie, strach, ulokowany w samym środku klatki piersiowej. Przed czym? Przed zadyszką? Dziwny jest ten nasz mózg, podsuwa nam lęki, które zupełnie nie mają sensu. I tak sobie myślę, że podobnie reaguje na moje pisanie i inne przedsięwzięcia, na które mam ochotę, ale nigdy się za nie nie zabieram, bo przecież niedźwiedzie, wszędzie niedźwiedzie.

Biegam więc i trenuję ten mój strachliwy mózg, w nadziei, że i na inne sprawy zacznie inaczej patrzeć.