To jedno marzenie

Ostatnio miałam okazję poważnie rozważyć marzenie o własnej księgarni. Myślę, że wielu moli książkowych, na pewnym etapie swojego życia, przynajmniej o tym myślało. O własnej księgarni, ze wszystkimi naszymi ulubionymi książkami i mnóstwem cudownych klientów. I ja miałam takie marzenie, a po bardzo krótkim okresie pracy w antykwariacie to marznie trochę urosło. I teraz ktoś mnie pyta, czy nadal jest to coś, co chcę robić, bo może da się to zrobić mniejszym kosztem.

Usiadłam z mężem, żeby o tym porozmawiać, żeby poważnie rozważyć możliwość realizacji tego marzenia. Moja własna księgarnia, przytulny mały sklepik z mnóstwem książek i mną w samym jej środku. I co? Okazało się, że nie mogłam przejść do widoku regałów pełnych książek, ani mnie samej w tym otoczeniu. Nie byłam wstanie przeistoczyć tej przestrzeni z takiej, jaką jest teraz, z gołą podłogą i ścianami, zimną i obcą.

Poza tym, dużo o tym myśląc i rozmawiając, okazało się, że inne marzenie jest jeszcze większe i bliższe mojemu sercu. I podążając za radą z eseju Beth Kempton, postanowiłam wam o nim opowiedzieć.

Moim największym marzeniem jest praca przede wszystkim z domu. Najbardziej na świecie chciałabym pracować z książkami, pisarzami i czytelnikami, pisać oraz tłumaczyć książki i robić to w zaciszu mojego pokoju na poddaszu i zarabiać na tym wystarczająco dużo, aby utrzymywać nasze małe gospodarstwo domowe.

Może niektórym z was to marzenie nie wydaje się duże, ale dla mnie takim jest, ponieważ nie mam pojęcia, jak dojść do tego punktu i jak zmienić swoją obecną sytuację. Niekoniecznie chcę mieć własną firmę, nie miałbym nic przeciwko pracy dla kogoś, o ile nie będzie ode mnie wymagać obecności w jakimś biurze lub pojawiania się cztery razy w tygodniu w konkretnym miejscu o określonej godzinie.

I to wszystko. Marzenie, które płynie prosto z mojego serca, przez które mam łzy w oczach, bo tak bardzo tego chcę.

Macie takie marzenia?