Nie opublikowałam wczoraj posta. Miałam tak zapchany dzień, że nie miałam zupełnie czasu, a wieczorem zero myśli w głowie. Jedyne co byłam w stanie zrobić, to gapić się na serial. Covid może mi odpuścił, ale mój organizm najwyraźniej jeszcze się nie zregenerował, bo zmęczenie jakie mnie dopada wieczorami, jest na zupełnie innym poziomie.
Kiedyś bym stwierdziła, że poniosłam porażkę i porzuciła projekt, teraz wiem, że tak wygląda proces. Czasem coś się posypie, ale to nie znaczy, że to już koniec. Trzeba się otrzepać z pyłu i działać dalej. Nie, żeby to było dla mnie proste. Ja jestem z tych wątpiących w siebie, i to mocno, ale staram się myśleć o procesie, a nie o rezultacie.
Współczesne życie jest bardzo skupione na rezultatach, na liczbach, na ciągłym chceniu więcej (obserwatorów, polubień, komentarzy), widzimy wokół nas sukcesy, ale rzadko widzimy proces, przez który ktoś musiała przejść, żeby dotrzeć tam, gdzie jest. Najczęściej jest to długa droga i ciężka praca, w niektórych przypadkach okraszona potem i łzami. Najczęściej były po drodze jakieś potknięcia, kilka porażek, może myśli „czy to ma sens?”. Jednak ta osoba parła dalej, aż w końcu doszła do miejsca, w którym chciała być.
I na tym się dzisiaj skupiam.
Dobrego weekendu!
