Porzuciłam dzisiaj książkę. Przeczytałam ponad połowę, choć sporo w z tych stron czytałam z małym zainteresowaniem. Chciałam jej dać szansę, ciągle więc sobie myślałam może ten rozdział coś zmieni. Kiedy zrozumiałam, że nie interesuje mnie jak dalej potoczy się los bohaterów, ani co się w tej powieści naprawdę dzieje, wiedziałam, że nadszedł czas na odłożenie tej książki na półkę. Podam ją dalej, może zainteresuje kogoś innego.
Nie mam problemu z porzucaniem książek, już nie. Kiedyś czytałam wszystko do końca, wzdychając i przewracając oczami, bo przecież „jak się coś zaczęło, to trzeba dokończyć”. Jedna z największych bzdur wpajanych dzieciom, przynajmniej kiedyś.
Teraz uważam, że porzucanie książek, które się nam nie podobają, to oznaka dbania o siebie. Tak samo jak porzucanie projektów, które nie są dla nas dobre, czy nawet przyjaźni i partnerów. Trwanie przy lub w czymś, tylko dlatego, że kiedyś się to zaczęło, jest dla mnie złym traktowaniem samej siebie, może nawet brakiem szacunku.
A jeśli chodzi o książki, to jest tyle innych, które czekają na swoją kolej, że naprawdę szkoda mi czasu na te, które nie są dla mnie. Wolę spędzić ten czas z lekturą, która mnie wciągnie, która pozwoli mi zapomnieć o całym świecie. Nie chcę czytać wbrew sobie.
