Co czytam

Nie umiem czytać tylko jednej książki. Zazwyczaj mam jedną w papierze i jedną lub dwie na czytnikach. E-booki to książki do czytania w łóżku i poza domem, a papier w fotelu, na kanapie, przy jedzeniu. Choć, oczywiście, są odstępstwa od tych reguł. Najczęściej czytnik wchodzi na pole papieru, a prawie mi się nie zdarza czytać papieru w łóżku. To kwestia wygody, z czytnikiem wyłączam światło, kładę się na boku i mogę czytać aż zaczną mi się zamykać oczy.

Zastanawiam się czy kiedykolwiek czytałam tylko jedną książkę. Może jak byłam jeszcze dzieckiem, choć jak zaczęło się czytanie lektur w szkole, to na pewno czytałam wtedy dwie lub trzy książki równocześnie. Czasem, bo inaczej bym się nie wyrobiła z lekturami (zresztą i tak się z większością nie wyrabiałam i czytałam bryki), a czasem, bo poza lekturami chciałam czytać też inne rzeczy.

The Creative Act. A Way of Being (PL: Akt twórczy. Nowy sposób bycia, w przekładzie Andrzeja Wojtasika) Ricka Rubina, producenta muzycznego, czytam w e-booku od wczoraj i mam mieszane uczucie. Generalnie bardzo lubię wszelkiego rodzaju pozycje o kreatywności, ale tutaj jak dla mnie trochę jest to ogólnikowe, a do tego za dużo mam przy tej książce momentów przewracania oczami. Na przykład, Rick Rubin pisze, że pękł mu wyrostek i lekarz zlecił mu operację, a on poszedł do księgarni, otworzył książkę na przypadkowej stronie i tam znalazł zdanie o tym, żeby nie wierzył lekarzowi jak mu mówi, że musi usunąć jakiś organ. I ma ten wyrostek do tej pory. Oczy mi przeleciały na tył głowy.

Antologię polskiego reportażu XX wieku pod redakcją Mariusza Szczygła zaczęłam czytać pierwszego listopada z zamiarem czytania jednego reportażu dziennie. Potem przyplątał mi się Covid i przez kilka dni nie dawałam rady czytać takich tekstów ze zrozumieniem, a jutro wyjeżdżam na kilka dni i nie chcę dźwigać tej cegły, więc znowu będę miała przerwę, ale po powrocie wracam do regularnego czytania.

Reading the World: How I read a book from every country Ann Morgan zaczęłam czytać pod koniec października, ale ciągle wpychały mi się (same) inne książki. Za tą też się zabiorę po powrocie, bo na wyjazd zabieram tylko czytniki i „The New Yorkery”, które też czekają na przeczytanie. Lubię takie książki, bo pociągają mnie różnorodne wyzwania roczne. Ciągle myślę co by tu sobie zrobić w przyszłym roku, ale wszystko wydaje mi się niemożliwe, a przecież po to są wyzwania, żeby z niemożliwego zrobić możliwe. Na razie zostaję przy codziennym blogowaniu, ale może jeszcze wymyślę coś czytelniczego.

W stronę Swanna, czyli pierwsza część W poszukiwaniu utraconego czasu, w nowym przekładzie Krystyny Rodowskiej, to chyba książka, którą czytam najdłużej. Planowałam przeczytać całość, czyli siedem części, w tym roku, ale z przyjemnością sobie tę powieść dawkuję. Może po pierwszej części przyspieszę, ale na razie uprawiam sobie powolne czytanie Prousta i muszę powiedzieć, że nie wiem czego się bałam, bo to się świetnie czyta. Wydawnictwo Officyna zapowiadało ostatnią część na koniec tego roku i trochę miałam nadzieję, że uda mi się ją kupić podczas pobytu w Poznaniu, ale nie widzę jej w zapowiedziach. Nic to, nie spieszy mi się przecież.

Co czytacie?

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.