Ostatnio spędzam więcej czasu w moim pokoju na poddaszu (ból pleców wreszcie ustąpił i mogę siedzieć przy biurku), co oznacza, że często patrzę na zgromadzone zapasy książkowe. Z jednej strony napawają mnie one nadzieją (na wspaniałe lektury), z drugiej natomiast, lekko przerażają (bo kiedy ja to wszystko przeczytam). Gdyby chodziło tylko o fizyczne książki, nie martwiłoby mnie to bardzo, bo wiem, że jakbym czytała głównie z tych stosów, to mogłabym je przeczytać w rok.
Bardziej martwią mnie jednak zapasy elektroniczne. Po pierwsze są mniej widoczne, więc łatwiej mi jest do nich dodawać, ale też o nich nie myśleć. A do tego, poza e-bookami siedzącymi na moim Kobo, mam też przepełnione półki na Legimi (liczby pominę milczeniem). Żeby przeczytać wszystkie książki elektroniczne z obu czytników, potrzebowałabym chyba z trzech lat, a nawet dłużej. I musiałabym czytać tylko e-booki, a tak się przecież nie da.
Ale patrzcie, na dzień dzisiejszy mam w sumie (papier + e-) 365 książek do przeczytania. Jakbym się zdecydowała na jedną książkę dziennie, to byłoby idealnie, choć niewykonalnie, bo niektóre z tych książek są potężnymi grubasami.
Ciągnie mnie do przeczytania wszystkich książek z papierowego TBR, bo czasem chciałabym być tą osobą, co kupuje książki i natychmiast je czyta. Nie wiem czy to możliwe w moim przypadku, obawiam się jednak, że moja abibliofobia jest zdecydowanie silniejsza. Mogłabym spróbować zmniejszyć ilość czekających książek do jakiejś rozsądnej liczby. Na przykład do 24 pozycji, dwie książki na miesiąc w zapasie. To brzmi rozsądnie, prawda?
